Cybersecurity in 2026: de belangrijkste uitdagingen en kansen
Eerder schreef ik, Quentyn Taylor, Senior Director Information Security bij Canon EMEA, een artikel over de verandering van cybersecurity door AI en quantum computing. In dit artikel beantwoord ik de belangrijkste vragen die betrekking hebben tot dit onderwerp zodat u goed voorbereid bent.
Welke dreigingstrends moeten organisaties in 2026 op hun radar hebben?
Als we vooruitkijken naar 2026, zien we opnieuw een groot aantal opkomende technologieën die veel aandacht trekken. Hoewel het onmogelijk is om precies te voorspellen welke innovaties doorbreken, wordt het steeds belangrijker om ontwikkelingen binnen het IT-landschap nauwgezet te volgen. Alleen zo kunnen organisaties zich aanpassen en bepalen welke technologieën hen helpen om voorop te blijven lopen.
Voor veel organisaties begint dat echter bij de basis: zorgen voor een goede cyberhygiëne. Dat blijft een essentiële eerste stap om een sterke verdediging op te bouwen tegen nieuwe en opkomende dreigingen. In 2026 zullen we veel van dezelfde aanvalsvormen terugzien als in 2025. Cybercriminelen blijven namelijk succesvol door bekende kwetsbaarheden uit te buiten. Zolang deze methoden effectief blijven, zullen aanvallers hun technieken verder verfijnen en aanvallen persoonlijker, geavanceerder en sterker geautomatiseerd maken. De onderliggende zwakke plekken waar zij misbruik van maken, blijven echter grotendeels dezelfde.
Een voorbeeld hiervan zijn kwetsbaarheden binnen de supply chain. Deze blijven ook in 2026 een belangrijk aandachtspunt. Externe dienstverleners vormen vaak een verlengstuk van de organisatie. Wanneer zij worden gecompromitteerd, kunnen zij onbewust fungeren als een ‘verborgen toegangspoort’ tot systemen en data. Naarmate regelgeving rond ketenbeveiliging wordt aangescherpt, wordt het steeds belangrijker om ervoor te zorgen dat leveranciers dezelfde beveiligingsstandaarden hanteren als de eigen organisatie.
Terwijl organisaties zich voorbereiden op dreigingen rondom AI, quantum computing en andere toekomstige technologieën, mogen zij de basis niet uit het oog verliezen: endpoints beveiligen, leveranciers monitoren, responsprocedures oefenen en volledig inzicht behouden in de IT-omgeving. De beste verdediging voor 2026 begint met sterke fundamenten.
Kans én risico
Hoe gebruiken cybercriminelen AI en hoe kunnen securityteams hierop reageren?
AI creëert op zichzelf geen volledig nieuwe cyberbedreigingen, maar versterkt wel de dreigingen waarmee organisaties vandaag de dag al te maken hebben. AI heeft cybercriminaliteit toegankelijker gemaakt door de toetredingsdrempel te verlagen. Hierdoor kunnen aanvallers geavanceerdere aanvallen uitvoeren en op grotere schaal opereren dan voorheen.
Met AI kunnen enorme hoeveelheden data worden geanalyseerd en verwerkt, waardoor aanvallen steeds persoonlijker worden. Denk aan phishingmails die nauw aansluiten bij de schrijfstijl van het slachtoffer, rekening houden met lokale context of zelfs gebruikmaken van overtuigende deepfakes. Aanvallers experimenteren daarnaast steeds vaker met zogenaamde ‘vibe coding’, waarbij AI wordt ingezet om kwaadaardige code te genereren zonder diepgaande technische kennis.
De kracht van AI kan echt ook in het voordeel van beveiligingsteams werken. AI behoort inmiddels tot de best presterende technologieën bij het opsporen van kwetsbaarheden en kan organisaties helpen beveiligingslekken sneller te ontdekken. Daarnaast ondersteunt AI bij vulnerability scanning, het classificeren van risico’s en het verminderen van false positives.
Ook realtime threat hunting profiteert van AI. Hierdoor kunnen gecompromitteerde systemen sneller worden geïsoleerd en kunnen onderzoeken efficiënter worden uitgevoerd, wat de druk op securityteams verlaagt. Op dit moment profiteren zowel aanvallers als verdedigers van AI. Organisaties die tijdig investeren in AI-ondersteunende securityoplossingen zijn beter in staat om het hoofd te bieden aan de steeds intensievere dreigingen.
Regelgeving is noodzakelijk
We bevinden ons midden in een golf van nieuwe regelgeving zoals NIS2, DORA en de CYBER Resilience Act. Waarom zijn deze regels nodig en wat betekenen ze voor organisaties?
Nu cyberbedreigingen blijven toenemen in omvang en complexiteit, is cybersecurityregelgeving geëvolueerd van een wenselijke aanvulling naar een absolute noodzaak. In een sterk verbonden digitale economie is een organisatie slechts zo sterk als de zwakste schakel binnen haar ecosysteem. Vertrouwen in de supply chain is daarom essentieel.
Vrijwillige maatregelen alleen zijn niet voldoende om dat vertrouwen te waarborgen. Regelgeving is noodzakelijk om een consistente minimumnorm vast te stellen waaraan iedere organisatie binnen de keten moet voldoen.
Nieuwe regelgeving stimuleert organisaties niet alleen om aanvallen te voorkomen, maar ook om hun weerbaarheid te vergroten. De verplichtingen rondom compliance moedigen organisaties aan om herstelplannen op te stellen en deze regelmatig te testen met tabletop-oefeningen en crisissimulaties. Dit helpt organisaties inzicht te krijgen in welke bedrijfskritische systemen als eerste moeten worden hersteld en zorgt ervoor dat zowel zijzelf als hun partners na een incident sneller operationeel zijn.
Hoewel fabrikanten pas vanaf 2027 volledig aan alle verplichtingen van de Europese Cyber Resilience Act hoeven te voldoen, moeten organisaties nu al de nodige voorbereidingen treffen. Dat geldt in het bijzonder voor de verplichte rapportage van kwetsbaarheden en incidenten, die vanaf september 2026 van kracht wordt.
Cybersecurityregelgeving biedt organisaties de structuur, verantwoordelijkheid en gedeelde standaarden die nodig zijn om met vertrouwen zaken te doen. Compliance draait niet alleen om het voldoen aan wettelijke verplichtingen, maar ook om het beschermen van klanten, het versterken van vertrouwen en het vergroten van de weerbaarheid van de gehele keten tegen moderne cyberrisico’s.
Grip op endpoints
Hoewel cyberdreigingen voortdurend veranderen, blijven endpoints een belangrijk doelwit. Hoe kunnen organisaties deze risico's beheersen?
Het aantal endpoints dat organisaties moeten beheren blijft groeien. Daarom vormen endpoints nog altijd een van de meet voorkomende toegangspunten voor cybercriminelen. Elk apparaat dat verbonden is met het netwerk, van laptops en printers tot webbrowsers, is een endpoint en daarmee een potentieel risico. Endpoints zijn de plekken waar data wordt opgeslagen, verwerkt en gedeeld. Juist daarom zijn ze aantrekkelijk voor cybercriminelen die toegang proberen te krijgen tot bedrijfssystemen. Het niet adequaat beveiligen van endpoints is vergelijkbaar met het open laten staan van een achterraam: aanvallers krijgen zo een eenvoudige ingang.
Neem printers als voorbeeld. Ze worden vaak vergeten binnen de securitystrategie, terwijl ze regelmatig gevoelige documenten verwerken, vertrouwelijke data opslaan en gekoppeld zijn aan identiteits- en toegangsbeheeroplossingen. Het is dan ook niet verrassend dat 56 procent van de organisaties het afgelopen jaar minimaal één dataverliesincident meldde waarbij printers betrokken waren.*
Endpoints zijn bovendien niet alleen fysieke apparaten. Ook applicaties, softwaremodules en steeds vaker webbrowsers vallen hieronder. Voor veel medewerkers vormt de browser tegenwoordig de belangrijkste toegangspoort tot bedrijfsapplicaties. Daarbij installeren gebruikers regelmatig extensies of plug-ins, die elk een nieuw potentieel aanvalsvlak introduceren.
Securityteams moeten daarom in staat zijn deze groeiende omgeving te detecteren, monitoren en beheren. Dat betekent inzicht hebben in welke software wordt gebruikt, welke versies actief zijn en waar updates ontbreken. Effectieve endpointbeveiliging begint met volledige zichtbaarheid binnen het netwerk. Organisaties moeten weten welke apparaten zijn verbonden, wie toegang heeft en welke gegevens worden verwerkt of opgeslagen. Threat intelligence en kennisuitwisseling binnen securitygemeenschap spelen daarbij een belangrijk rol, omdat zij inzicht bieden in de actuele tactieken van aanvallers.
Wanneer een endpoint toch wordt gecompromitteerd moet een organisatie snel kunnen handelen om verdere verspreiding binnen het netwerk te voorkomen. Simulaties, penetratietesten en crisisoefeningen helpen teams om hun responsvermogen te versterken en eventuele tekortkomingen vroegtijdig te identificeren.
Door te investeren in zichtbaarheid, monitoring en effectieve incidentrespons kunnen organisaties endpointrisico’s beheersen en hun algehele beveiligingsniveau aanzienlijk versterken.
*https://quocirca.com/quocirca-print-security-landscape-2025/
Meer informatie over endpoint- en informatiebeveiliging is hier te vinden.
